Twierdza Strumicy- Wieże Cara (Цареви Кули)

Twierdza Strumicy

Wieże Cara (Цареви Кули) – twierdza dominująca nad Strumicą wybudowana na wzgórzu, które rozciąga się na południowy-zachód od miasta, świadczy o starożytnej historii grodu. Gdziekolwiek w mieście znajdujesz się nie można nie zobaczyć tej wspaniałej twierdzy, która sama w sobie ukrywa legendy miejskie od starożytności po dziś dzień. Strumica jest znana jako „miasto pod Wieżami Cara”. Twierdza jest pomnikiem upadku średniowiecznego państwa macedońskiego i cara Samuela w 1018 roku. Dzięki położeniu na stromej górze (445 m. n.p.m.) twierdza była bardzo trudna do zdobycia, a jej obrońcy mieli doskonały widok na wiele kilometrów. Taka lokalizacja pozwalała kontrolować wszystkie trzy wejścia do miasta.

Cytadela jest okrążona murem wapiennym wybudowanym w późnej starożytności. Drzwi wejściowe znajdują się między dwiema wieżami z VI wieku, które później zostały odnowione w okresie panowania cezara Tyberiusza. Bizantyjskie monety pochodzące z VII i VIII wieku zostały odkryte w fortecy. W czasie prac wykopaliskowych na terenie twierdzy zostały odnalezione przedmioty, które pochodzą od prehistorii do średniowiecza. Według opinii niektórych archeologów mogą to być pozostałości po starożytnym mieście Astrajon, na temat którego znajdują się zapiski z 183 r.p.n.e.. Następnie na tych terenach znajdowało się wczesnochrześcijański Tiberipolis, a obecnie Strumica.

Historia tej twierdzy jest powiązana z istnieniem samego miasta. W XI wieku po bitwie pod Bielasica, bizantyjski imperator Vasilij II nakazał swojemu wojsku, żeby w drodze do Salonik zniszczyli wszystkie osady, które napotkają. Imperator nie chciał mieć problemów z lokalną ludnością. Twierdza Cara, która stała przy drodze na Saloniki została zaatakowana przez oddziały imperatora.

Na szczyt i do twierdzy prowadzi asfaltowa droga (w miejscu gdzie kiedyś przechodziła droga do Salonik), która jednak prowadzi na około gór więc potrzeba około 40 minut, żeby dojechać do celu. Ze Strumicy można jednak udać się na pieszo ścieżką, obierając tą drogę wejdziemy na szczyt po godzinie.